Vals en gemeen

Zo gemeen … iemand een strafblad aan proberen te smeren. Net vóór de verhuizing in 2009 naar het nieuwe huiss nog snel naar de politie gaan om aangifte te doen, daar een verhaal vertellen over diefstal, vernieling en inbraak. Een verhaal dat niet klopt. Dat de feiten zich hebben voorgedaan zal wel waar zijn, dat de genoemde persoon dat gedaan heeft, is volkomen onjuist! Wellicht speelt de psychiatrische stoornis bij aangifte een rol, wie zal het zeggen.

En dan bij de politie vertellen dat je bang bent. Natuurlijk moet je dat zegen bij het doen van een aangifte want er moet iets zijn waar je last van hebt. Er moet iets zijn waar je last van hebt, anders heb je helemáál geen zaak. Ik maak me sterk dat de adviseurs dat wel ingefluisterd zullen hebben: “Zeg vooral dat je bang was, dat staat zo in de foldertjes en artikeltjes op internet”.

Onterecht Beschuldigd from Huisseling on Vimeo.

“Hou mijn zus erbuiten …. “

“Hou mijn zus erbuiten” zij ze volgens de politie. Alles wat ik wist van ‘de zus’ was de naam, woonplaats en dat ze fagot speelde. Heerlijk om daar een beetje mee te zoeken op internet …… en ja hoor …. gevonden: een mevrouw op een foto, een fagot bespelend in de bekende woonplaats met een naam die klopte. Van daaruit verder gezocht op naam …. en ja hoor, de naam gevonden met daarbij foto van het werk …. en die foto leek …. ook het werkadres gevonden. Een beetje verder zoekend informatie gevonden over de 2 jongens en de moeilijke start die ze destijds hadden. Al met al volgen via Capelle a/d IJssel nu bij KLM.

Gelukkig 2012, ook diegene ….

Iedereen een gelukkig 2012 toegewenst, ook diegene die ten onterechte iemand beschuldigd heeft van inbraak, vernieling en diefstal en daarvan bij de politie aangifte heeft gedaan …. iedereen kan wel eens een foutje maken!

Wat een ander ook mag van denken, en het maakt me niet uit of een ander het wel/niet gelooft, ik heb een schoon geweten, ik voel me op geen enkele manier belast. Ik heb niks gedaan.

“Ik ben er helemaal klaar mee …”

“Ik ben er helemaal klaar mee” (stoer, maar niet echt origineel taalgebruik, trendy tussen 2008 en 20210) verzuchtte ze volgens de agent toen ze in augustus 2009 bij de politie aangifte ging doen van o.a. vernieling, inbraak en diefstal, en ze noemde de naam van een persoon die het wellicht op zijn geweten zou hebben.

Om in 2009 bij de politie te zeggen “ik ben er helemaal klaar mee” is natuurlijk de grootste onzin die er bestaat. Eind 2006 loog ze al toen schreef ze “ik zal je niet ontlopen”, toen was ze “er al klaar mee”. Dat “ik zal je niet ontlopen” is geen seconde serieus geweest…. een knetterharde leugen, aantoonbaar. Op carnavalsmaandag 2007 kwam ik bij de apotheek naar buiten en daar kwam zij aanfietsen. Ze zag mij, keerde haar gezicht af, keek de andere kant op …. en er is vaker gelogen … waarom niet gewoon eerlijk zijn?

Helemaal fout, deze persoon heeft niet ingebroken, deze persoon heeft niet vernield en deze persoon heeft niet gestolen. Ze heeft een verkeerd iemand onterecht beschuldigd ….. dat is ernstig en je zult zo’n onterechte beschuldiging maar op je geweten hebben … naar de politie gaan om daar iemand onterecht te beschuldigen.

Ik kan me voorstellen dat je, wanneer je een slecht iemand bent en wraak en genoegdoening najaagt, hiervan kunt genieten:’dat zal hem leren’. Een goed mens daarentegen moet volgens mij na een onterechte beschuldiging van iemand bij de politie met een ernstig bezwaard geweten rond lopen, ‘mijn god wat ik heb ik stom gedaan’, en zich de ogen uit z’n kop schaamt. Je zult daar toch maar de rest van je leven mee verder moeten.

Onterecht beschuldigd

Serieus of ramptoerist

Als we elkaar nog ooit tegen zouden komen, zou ze me niet ontlopen schreef ze. Dat heeft ze ook bij de aangifte bij de politie verklaard, en dat klopt. Een sympathiek gebaar, maar ik snap nog steeds niet waarom ze dat destijds (2006) heeft gezegd omdat de praktijk heeft uitgewezen dat dat een leugen was, dat daar geen woord van gemeend was. Waarom niet gewoon eerlijk geweest?

Nee, niet ontlopen …. maar als ze gevraagd had: “Hee, hoe gaat het, hoe is het?”, dan zou de wedervraag zijn geweest: “Ik wil niet direct nee zeggen maar vertel eerst, wat is je bedoeling, je hebt er destijds voor gekozen je af te wenden, er niet van te willen horen, en dat is iets waar je helmaal niet trotos op hoeft te zijn, integendeel. Vertel eens, wat is je bedoeling, heb je serieuze belangstelling, ben je echt werkelijk geïnteresseerd, of kom je als ramptoerist je nieuwsgierigheid een beetje bevredigen”.

Aan een ramptoerist heb ik natuurlijk geen behoefte. Ik zou dan tegen haar gezegd hebben: “Sorry, nu niet meer, aan jou heb ik niks, ga weg en schaam je.”

Ik sta er nog steeds versteld van dat mevrouw in de veronderstelling verkeerde dat ze zonder meer welkom was. Zou ze werkelijk geen idee hebben gehad van het gebeurde ……

In koor …..

Je ziet ze op zondag op televisie, je hoort of je leest er wel eens over: die kerkkoortjes. Wat ik me wel eens afvraag is of al die mensen van zo’n koor nu zo gelovig en vroom zijn, of dat die mensen zo graag zingen en dat ze het wekelijkse kerkgeleuter met die hele flauwekul eromheen op de koop toenemen.

Probeer je eens voor te stellen dat je graag oude kerkelijke muziek zingt, maar dat je niet veel of niks hebt met geloof, daar ook niet naar leeft, sterker dat je levenslang van alles en nog wat gedaan en uitgespookt hebt. En dan: Iedere keer weer een mis bijwonen, een preek aanhoren over hoeveel je van je naaste moet houden, hoe vergevingsgezind je moet zijn, dat gij een ander niet zult begeren.

Het bisdom is druk bezig pastoors en priesters te ‘motiveren’ om terug te keren naar ‘hoe het vroeger was’, en wie zich daar als parochiaan niet in herkend wordt afgedankt. De kranten staan er vol van. En dan wekelijks in het kerkkoor met een bulderend kerkorgel zingen…. je moet er maar zin hebben.