Een schaterlach weerklinkt ….

Zie ik zonet twee politieagenten met een fraaie bos bloemen de straat in lopen. Even denk ik dat ze voor mij zijn, dat ze excuses komen aanbieden omdat ze tussen augustus 2009 en september 2011 niet zo goed werk hebben geleverd (rare aangifte opgenomen, klungelig en klunzig verhoor over vernieling, diefstal en inbraakpoging waar ik helemaal niets mee te maken heb gehad), en dat ik lang heb moeten wachten. Daar kwam dan ook nog eens bij dat de de persoon die die aangifte deed geestesziek was (of onlangs was geweest) en daarvoor psychiatrische behandeling had (of had gehad). Tot op vandaag weet ik nog steeds niet precies wat op welke datum/data en tijdstip/tijdstippen er bij die flat is voorgevallen.

Hoe zou een persoon zich voelen die bij de politie een verkeerde persoon heeft aangewezen als dader van een misdrijf. Vaak denk ik hoe zou de persoon zich moet voelen als die persoon weet dat de tijdens de aangifte aangewezen persoon onschuldig is. Zou die persoon vol schaamte door het leven gaan en zich schuldig voelen? Zou die persoon vol wraak gevoelens genieten van het resultaat dat is bereikt? ……. ? En hoe zou zo iemand over de geraadpleegde adviseurs denken?

Excuses …. In mijn verbeelding hoor ik een schaterlach weerklinken …. dat nooit! …. maar wie heeft het over fatsoen ….

De politieagenten bezorgen de bos bloemen niet bij mij. Helaas, de bloemen blijken voor de buren te zijn waar onlangs een poging tot een gewapende overval, maar misschien wel een poging tot afrekening heeft plaatsgevonden.

En als ik daarover doordenk:
die overval was misschien wel op het verkeerde adres …..
die overval was misschien wel bij verkeerde mensen …..
die overval was misschien wel een wraak-actie …..

Nee, dat geloof ik niet … maar toch… t’is me toch wat….

Advertenties

Vals en gemeen

Zo gemeen … iemand een strafblad aan proberen te smeren. Net vóór de verhuizing in 2009 naar het nieuwe huiss nog snel naar de politie gaan om aangifte te doen, daar een verhaal vertellen over diefstal, vernieling en inbraak. Een verhaal dat niet klopt. Dat de feiten zich hebben voorgedaan zal wel waar zijn, dat de genoemde persoon dat gedaan heeft, is volkomen onjuist! Wellicht speelt de psychiatrische stoornis bij aangifte een rol, wie zal het zeggen.

En dan bij de politie vertellen dat je bang bent. Natuurlijk moet je dat zegen bij het doen van een aangifte want er moet iets zijn waar je last van hebt. Er moet iets zijn waar je last van hebt, anders heb je helemáál geen zaak. Ik maak me sterk dat de adviseurs dat wel ingefluisterd zullen hebben: “Zeg vooral dat je bang was, dat staat zo in de foldertjes en artikeltjes op internet”.

Onterecht Beschuldigd from Huisseling on Vimeo.

“Hou mijn zus erbuiten …. “

“Hou mijn zus erbuiten” zij ze volgens de politie. Alles wat ik wist van ‘de zus’ was de naam, woonplaats en dat ze fagot speelde. Heerlijk om daar een beetje mee te zoeken op internet …… en ja hoor …. gevonden: een mevrouw op een foto, een fagot bespelend in de bekende woonplaats met een naam die klopte. Van daaruit verder gezocht op naam …. en ja hoor, de naam gevonden met daarbij foto van het werk …. en die foto leek …. ook het werkadres gevonden. Een beetje verder zoekend informatie gevonden over de 2 jongens en de moeilijke start die ze destijds hadden. Al met al volgen via Capelle a/d IJssel nu bij KLM.

Gelukkig 2012, ook diegene ….

Iedereen een gelukkig 2012 toegewenst, ook diegene die ten onterechte iemand beschuldigd heeft van inbraak, vernieling en diefstal en daarvan bij de politie aangifte heeft gedaan …. iedereen kan wel eens een foutje maken!

Wat een ander ook mag van denken, en het maakt me niet uit of een ander het wel/niet gelooft, ik heb een schoon geweten, ik voel me op geen enkele manier belast. Ik heb niks gedaan.

“Ik ben er helemaal klaar mee …”

“Ik ben er helemaal klaar mee” (stoer, maar niet echt origineel taalgebruik, trendy tussen 2008 en 20210) verzuchtte ze volgens de agent toen ze in augustus 2009 bij de politie aangifte ging doen van o.a. vernieling, inbraak en diefstal, en ze noemde de naam van een persoon die het wellicht op zijn geweten zou hebben.

Om in 2009 bij de politie te zeggen “ik ben er helemaal klaar mee” is natuurlijk de grootste onzin die er bestaat. Eind 2006 loog ze al toen schreef ze “ik zal je niet ontlopen”, toen was ze “er al klaar mee”. Dat “ik zal je niet ontlopen” is geen seconde serieus geweest…. een knetterharde leugen, aantoonbaar. Op carnavalsmaandag 2007 kwam ik bij de apotheek naar buiten en daar kwam zij aanfietsen. Ze zag mij, keerde haar gezicht af, keek de andere kant op …. en er is vaker gelogen … waarom niet gewoon eerlijk zijn?

Helemaal fout, deze persoon heeft niet ingebroken, deze persoon heeft niet vernield en deze persoon heeft niet gestolen. Ze heeft een verkeerd iemand onterecht beschuldigd ….. dat is ernstig en je zult zo’n onterechte beschuldiging maar op je geweten hebben … naar de politie gaan om daar iemand onterecht te beschuldigen.

Ik kan me voorstellen dat je, wanneer je een slecht iemand bent en wraak en genoegdoening najaagt, hiervan kunt genieten:’dat zal hem leren’. Een goed mens daarentegen moet volgens mij na een onterechte beschuldiging van iemand bij de politie met een ernstig bezwaard geweten rond lopen, ‘mijn god wat ik heb ik stom gedaan’, en zich de ogen uit z’n kop schaamt. Je zult daar toch maar de rest van je leven mee verder moeten.

Onterecht beschuldigd