Een leugenaar

In feite zijn leugenaars vaak slachtoffers van leugens, die in het familiesysteem ergens al speelden door een doofpotcultuur en lang bewaarde familiegeheimen. De leugenaar doet daar een schepje bovenop door de leugen verder te laten regeren. Zo zal de leugenaar zelfs over heel kleine dingen gaan liegen. Wie stopt het doorgeven van de leugencultuur, wie heeft de moed om een familiegeheim te ontrafelen? Paradoxaal genoeg kan dit de ziekelijke leugenaar zijn, die door deze schitzofrene houding een familiezwijgen te doorbreken.
Wat zijn dan de symptomen waar je het aan kunt herkennen?

Zoals de vrijer die “geen tijd” heeft en dan merk je na een tijdje opeens dat hij ook nog een andere vriendin heeft. Ja, gelogen is het niet, “geen tijd” maar op haar minst een dubieus soort van waarheid. Of de vriendin die geen tijd heeft, en allerlei verhalen over haar drukke werkplek heeft, zodat je automatisch de conclusie trekt dat ze het daarmee wel druk zal hebben, en je meelevend probeert rekening met haar te houden en het haar dan ook verder niet lastig maakt. En dan hoor je van vriendin 4 dat ze met vriendin 3 gezellig naar de film is geweest.


Iets niet zeggen of maar half, is geen liegen, dat klopt. En inderdaad , op welk moment heb je het recht verworven om te weten wat een ander wel of niet aan het doen is? In feite zijn liegers vaak mensen die de confrontatie met de waarheid niet aankunnen omdat ze bang zijn voor afwijzing. Onder het schijnbaar daderige gedrag schuilt dus een slachtoffer, die in wezen heel bang is en daardoor geen verantwoordelijkheid durft te nemen voor zijn of haar gedrag.

Veel mensen confronteren liegers niet met hun lieggedrag, omdat het ergens wel meelijwekkend is en zo suddert op die valse grond de “vriendschap” nog even door. Wat kun je in wezen voor band hebben met iemand die je belazert om wat voor reden dan ook. En nog leuker: wat voor’n relatie ga jíj aan met iemand die liegt terwijl je hem belazerd door net te doen of er niets aan de hand is. Ben je zelf dan wel in de Waarheid?

Advertenties

Een schaterlach weerklinkt ….

Zie ik zonet twee politieagenten met een fraaie bos bloemen de straat in lopen. Even denk ik dat ze voor mij zijn, dat ze excuses komen aanbieden omdat ze tussen augustus 2009 en september 2011 niet zo goed werk hebben geleverd (rare aangifte opgenomen, klungelig en klunzig verhoor over vernieling, diefstal en inbraakpoging waar ik helemaal niets mee te maken heb gehad), en dat ik lang heb moeten wachten. Daar kwam dan ook nog eens bij dat de de persoon die die aangifte deed geestesziek was (of onlangs was geweest) en daarvoor psychiatrische behandeling had (of had gehad). Tot op vandaag weet ik nog steeds niet precies wat op welke datum/data en tijdstip/tijdstippen er bij die flat is voorgevallen.

Hoe zou een persoon zich voelen die bij de politie een verkeerde persoon heeft aangewezen als dader van een misdrijf. Vaak denk ik hoe zou de persoon zich moet voelen als die persoon weet dat de tijdens de aangifte aangewezen persoon onschuldig is. Zou die persoon vol schaamte door het leven gaan en zich schuldig voelen? Zou die persoon vol wraak gevoelens genieten van het resultaat dat is bereikt? ……. ? En hoe zou zo iemand over de geraadpleegde adviseurs denken?

Excuses …. In mijn verbeelding hoor ik een schaterlach weerklinken …. dat nooit! …. maar wie heeft het over fatsoen ….

De politieagenten bezorgen de bos bloemen niet bij mij. Helaas, de bloemen blijken voor de buren te zijn waar onlangs een poging tot een gewapende overval, maar misschien wel een poging tot afrekening heeft plaatsgevonden.

En als ik daarover doordenk:
die overval was misschien wel op het verkeerde adres …..
die overval was misschien wel bij verkeerde mensen …..
die overval was misschien wel een wraak-actie …..

Nee, dat geloof ik niet … maar toch… t’is me toch wat….

Vals en gemeen

Zo gemeen … iemand een strafblad aan proberen te smeren. Net vóór de verhuizing in 2009 naar het nieuwe huiss nog snel naar de politie gaan om aangifte te doen, daar een verhaal vertellen over diefstal, vernieling en inbraak. Een verhaal dat niet klopt. Dat de feiten zich hebben voorgedaan zal wel waar zijn, dat de genoemde persoon dat gedaan heeft, is volkomen onjuist! Wellicht speelt de psychiatrische stoornis bij aangifte een rol, wie zal het zeggen.

En dan bij de politie vertellen dat je bang bent. Natuurlijk moet je dat zegen bij het doen van een aangifte want er moet iets zijn waar je last van hebt. Er moet iets zijn waar je last van hebt, anders heb je helemáál geen zaak. Ik maak me sterk dat de adviseurs dat wel ingefluisterd zullen hebben: “Zeg vooral dat je bang was, dat staat zo in de foldertjes en artikeltjes op internet”.

Onterecht Beschuldigd from Huisseling on Vimeo.

“Hou mijn zus erbuiten …. “

“Hou mijn zus erbuiten” zij ze volgens de politie. Alles wat ik wist van ‘de zus’ was de naam, woonplaats en dat ze fagot speelde. Heerlijk om daar een beetje mee te zoeken op internet …… en ja hoor …. gevonden: een mevrouw op een foto, een fagot bespelend in de bekende woonplaats met een naam die klopte. Van daaruit verder gezocht op naam …. en ja hoor, de naam gevonden met daarbij foto van het werk …. en die foto leek …. ook het werkadres gevonden. Een beetje verder zoekend informatie gevonden over de 2 jongens en de moeilijke start die ze destijds hadden. Al met al volgen via Capelle a/d IJssel nu bij KLM.

Gelukkig 2012, ook diegene ….

Iedereen een gelukkig 2012 toegewenst, ook diegene die ten onterechte iemand beschuldigd heeft van inbraak, vernieling en diefstal en daarvan bij de politie aangifte heeft gedaan …. iedereen kan wel eens een foutje maken!

Wat een ander ook mag van denken, en het maakt me niet uit of een ander het wel/niet gelooft, ik heb een schoon geweten, ik voel me op geen enkele manier belast. Ik heb niks gedaan.